एसेन्ट्रियामा, हामी बजेट मेलमिलाप विधेयक पारित भएकोमा चिन्तित र दुःखी दुवै छौं। जोखिममा रहेका परिस्थितिहरूमा व्यक्ति र परिवारको साथमा हिँड्न समर्पित संस्थाको रूपमा, हामी यो कानूनले निम्त्याउन सक्ने गहिरो क्षतिलाई बेवास्ता गर्न सक्दैनौं।
हामीलाई अहिले थाहा भएको कुराबाट, यो विधेयकले सार्वजनिक स्वास्थ्य, खाद्य सुरक्षा र आप्रवासी समावेशीकरणमा दशकौंको प्रगतिलाई उल्ट्याउने खतरामा पार्छ। लाखौंले स्वास्थ्य बीमारी गुमाउने सम्भावना केवल नीतिगत तथ्याङ्क मात्र होइन, यो दीर्घकालीन रोगको व्यवस्थापन गर्ने, प्रसवपूर्व हेरचाह खोज्ने वा मानसिक स्वास्थ्य सेवाहरूमा पहुँच गर्नेहरूका लागि जीवन र मृत्युको कुरा हो। जब ग्रामीण समुदायका अस्पतालहरू बन्द हुन्छन्, यो कुनै असुविधा होइन, यो नजिकैको कुनै उत्तर नभएको आपतकालीन अवस्था हो। र जब खाद्य सहायता कटौती गरिन्छ, यो बेल्ट-कसाउने कुरा होइन, यो बच्चाहरू भोकै स्कूल जाँदैछन् र वृद्धहरू औषधि किन्न खाना छोड्दैछन्।
यो विधेयकले आप्रवासी समुदायहरूलाई एउटा चिसो सन्देश पठाउँछ; न्यु इङ्गल्याण्ड र राष्ट्रको संरचना र शक्तिमा लामो समयदेखि योगदान पुर्याएका समुदायहरू। यसले मानवीय, समावेशी नीति छनौट गर्ने राज्यहरूलाई दण्डित गर्दछ। यसले मानिसहरू र उनीहरूको स्वास्थ्य र मर्यादाको रक्षा गर्न डिजाइन गरिएका प्रणालीहरू बीच गहिरो फाटो ल्याउँछ।
हामी बुझ्छौं कि वित्तीय जिम्मेवारी एक आवश्यक लक्ष्य हो, तर यो विधेयकले हाम्रो राष्ट्रिय ऋणमा ट्रिलियन डलर थप्छ र मानव जीवन र समुदायको कल्याणको मूल्यमा आउँछ। बजेट नैतिक दस्तावेज हो र यो, पारित भए अनुसार, हाम्रो राष्ट्रलाई मार्गदर्शन गर्नुपर्छ भन्ने हामीले विश्वास गर्ने मूल्यहरू प्रतिबिम्बित गर्न असफल हुन्छ: करुणा, साहस, निष्ठा, र साझा समृद्धि प्रति प्रतिबद्धता।
एसेन्ट्रिया सधैं ती व्यक्तिहरूको साथमा उभिएको छ जसलाई व्यापक नीतिगत प्रहारहरूले प्रायः बेवास्ता गर्छन्। हामी अब पनि त्यसो गरिरहनेछौं। हामी सांसदहरूलाई यस कानूनलाई पुनर्विचार गर्न र यो मूल सिद्धान्तसँग पुनर्संरचना गर्न आग्रह गर्दछौं कि प्रत्येक व्यक्ति, पृष्ठभूमि, आय, वा आप्रवासी स्थितिको पर्वाह नगरी, हेरचाह, अवसर र सम्मानमा पहुँचको योग्य छ।
हामी हाम्रा समुदायका सदस्यहरू, गैर-नाफामुखी साझेदारहरू र निर्वाचित अधिकारीहरूलाई ध्यान दिन मात्र नभई कार्य गर्न पनि आग्रह गर्दछौं। किनभने यस कानूनको परिणाम अमूर्त छैन। तिनीहरू आपतकालीन कक्ष भ्रमणहरूमा, खाली प्यान्ट्रीहरूमा, सुरक्षित महसुस नगर्ने वा देखिने परिवारहरूमा डरमा मापन गरिनेछ। र तिनीहरू पहिले र सबैभन्दा गाह्रो महसुस गर्नेछन्, पहिले नै सबैभन्दा भारी बोक्नेहरूले।
अब हामी सबैले कस्तो प्रकारको देश बन्न चाहन्छौं भनेर देखाउने समय आएको छ। एउटा यस्तो देश जसले आफ्नो सबैभन्दा कमजोर देशको रक्षा गर्छ, वा एउटा यस्तो देश जसले मद्दतको सबैभन्दा बढी आवश्यकता पर्दा टाउको फर्काउँछ।
